Verhalen, herinneringen, columns, strips, muziek: klik op de pages rechts.
=====================================================
Persbericht van bevriende muzikanten:
Barrelhouse heeft een nieuwe CD uitgebracht. VintageBlues is een verzameling klassieke nummers die ze altijd al hebben willen spelen,maar waar de band nooit toe gekomen is.De klassieke nummers vroegen een andere aanpak in de studio. Ze wilden sowieso alles tegelijk spelen, niks indubben. Maar wat meer bijzonder is, de bandleden wilden zonder koptelefoon spelen. Dus spelen zoals in een club, op een festival, of zoals je dat thuis doet in een kring Contrabas en drums werden niet versterkt, de rest wel, ook de zang. Voor hen was dat de manier om de sfeer te krijgen die zo speciaal was voor de opnames tot ongeveer 1970.
De nummers op Vintage blues heeft deze bluesband altijd al willen spelen. Echter, iedere keer waren er weer andere nummers die voorrang kregen. Altijd kwam er wel iets tussen: een nieuw eigen nummer of een obscuur oud nummer dat ineens opdook. Deze keer lieten zij zich niet afleiden. De klassieke blues die Tineke Schoemaker en de mannen inspireerden, werd de rode draad van deze schijf.
Ik werd in de gelegenheid gesteld om als één van de eersten deze pracht-CD te mogen beluisteren en ik was blij verrast.
Wellicht schaft u de CD eveneens aan n.a.v. dit bewerkte persberichtje.
Wilt u mij laten weten of u net zo enthousiast bent als ik?
Musici par excellence: Guus en John Laporte
RECENSIE
Het is voor mij een eer om iets te mogen schrijven over ‘Vintage Blues’ de nieuwe cd van Barrelhouse. Vanaf 1974, het begin van de band, heb ik al hun lp’s en cd’s altijd trouw gekocht. Uiteraard heb ik de band ook vele malen ‘live’ mogen aanschouwen. Prachtige optredens op veel verschillende locaties. Zo herinner ik mij nog het eerste optreden wat ik meemaakte van deze band midden jaren zeventig op de Lijnbaansgracht in Amsterdam, of hun geweldige optreden met als gast Hans Dulfer op het North Sea Jazz Festival, of de altijd druk bezochte concerten in het Patronaat te Haarlem. Ik mag mij dus absoluut een fan noemen van dit gezelschap.
In al die jaren heeft Barrelhouse, naast veel eigen nummers, altijd een neusje gehad om mooie nummers uit te zoeken om te coveren. Zo is hun versie van ‘You Don’t Have To Go’ voor mij nog altijd een hoogtepunt tijdens hun optredens. Zoals de titel van deze cd al doet vermoeden staan er op deze cd louter covers. Nummers die de band altijd al eens wilde vastleggen, maar hier nooit aan toe kwam. De originele uitvoeringen stammen allemaal van voor 1974. De opnametechniek die is gebruikt is eigenlijk ook een beetje van voor 1974; alles is live gespeeld in de studio zonder het gebruik van koptelefoons.
De cd opent met een traditional: ‘Oh Death’. Mooi ingetogen gespeeld en nergens een noot teveel. Dit geldt overigens voor de hele cd. Opvallend is de uitvoering van ‘God Bless The Child’, prachtig gezongen door Tineke met alleen de begeleiding van Johnny Laporte op een geleende banjo. In het nummer ‘Midnight Hour Blues’ van Leroy Carr is de begeleiding ook minimaal, Han van Dam laat zich hier van zijn beste kant op de piano horen. Zoals vaak op cd’s van Barrelhouse ook dit keer weer een nummer wat iets afwijkt van de resterende nummers namelijk ‘Weary Blues From Waiting’ een nummer van Hank Williams. Verder natuurlijk weer wat heerlijke shuffles zoals ‘I love The Way I Live’ van good old Muddy en de Sonny Boy Williamson klassieker ‘Bring It On Home’. Al met al is dit toch een echte Barrelhouse cd geworden die duidelijk is gemaakt door echte liefhebbers van de pure Blues.
Recensie: Ruud Monde – Bluesrockpagina